In ons huis veranderen dingen. Kleine dingen, maar toch. De sokkenla ziet er anders uit. De handdoeken in de keuken staan anders. De rommellaatjes zijn voorzien van kleine doosjes en bakjes. En er gaan hopen oude en versleten dingen de deur uit. En dat allemaal omdat ik zonodig moest kijken naar Marie Kondo op Netflix.

Je kent ze vast wel, van die emo-series waar mensen hun leven radicaal omgooien en gaan voor een bed&breakfast in het buitenland / een leven op het platteland / een minimalistisch bestaan. Zo’n serie. In Amerika is het blijkbaar nog net even wat erger gesteld met het consumeren van spullen en zijn er dus een hoop mensen die werkelijk alles hebben volgestapeld.  Stapels boeken en cd’s in de woonkamer, spelletjes, dekens en kussens in de garage, een eettafel vol met losse auto-onderdelen, een slaapkamer waar de kleding langs alle randen op grote hopen ligt. 

Ik krijg er meteen al kriebels van. Hoe kun je zo leven? Dat geeft toch een hoop rommel in je hoofd? Je kunt niks vinden en bent dus een hoop tijd kwijt aan zoeken, je hebt geen ruimte om echt dingen te doen en opruimen wordt een klus waar veel mensen als een berg tegenop zien. 

De edele kunst van het opruimen

Enter Marie Kondo. Marie is een Japanse (Koreaanse?) dame die het opruimen tot een ware kunst heeft verheven, want dat kunnen ze in Japan. Gewone dingen tot een soort kunst verheffen, dan. Ze wordt blij van enorme rommel en helpt mensen met Japanse vriendelijkheid en hele hopen geduld om hun puinhoop weer op orde te krijgen. Haar opruim-methode draait om een paar principes, namelijk pak het opruimen per categorie aan (dus niet per ruimte), wees dankbaar voor alles en vraag je bij elk ding af of je er nog blij van wordt. 

Die categorieën heeft Marie onderverdeeld. Het begint altijd met kleding. Marie vraagt mensen om al hun kleding op een grote stapel te gooien. Maar dan ook echt alles. Uit de kledingkast, maar ook jassen, schoenen, sjaals, handschoenen en andere zaken. De tweede categorie is boeken. Maar kun je (denk ik) ook heel goed met cd’s doen, als je er daar een hoop van hebt. Daarna volgt papier. Vervolgens alle andere zaken. En tenslotte de zaken die een emotionele lading voor je hebben. 

De methode van Marie Kondo

De methode is eigenlijk simpel: je pakt elk voorwerp, kledingstuk, papier of ander ding vast. Je bekijkt het, en beoordeeld of je er blij van wordt. Ja? Super, dan kan het een plekje in huis krijgen. Zo niet, dan is het tijd om er afscheid van te nemen. En dat afscheid nemen wordt ook letterlijk gedaan. Marie vraagt mensen hun spullen te bedanken voor ze het wegdoen. Ik vind dat een mooie gedachte die ook recht doet aan de tijd dat je het voorwerp in gebruik hebt gehad, en die het gemakkelijker maakt om het te laten gaan. Bedankt voor alle keren dat je trui jou warm heeft gehouden, bedankt voor de mooie muziek op deze cd, bedank voor de keren dat die ene poster jouw rotdag een beetje beter maakte. Bedankt, en vaarwel. 

Netflix Tip: Tidying up with Marie Kondo

Alles wat blijft, krijgt een eigen ‘huisje’ waar het woont. Kleding wordt zorgvuldig opgevouwen (heel klein!) en zodanig opgeborgen dat je meteen kunt zien wat je allemaal hebt. Dat maakt dingen zoeken heel gemakkelijk en zorgt ervoor dat je geen stapels overhoop hoeft te trekken voor dat ene shirt. Laatjes worden uitgemest en kruidenkastjes ge-herorganiseerd. En zo ontstaat een opgeruimd huis met voorwerpen die echt iets toevoegen en die ook nog eens allemaal onder handbereik staat, zitten of liggen. Dus ook niets meer overhoop trekken. 

…en nu mijn huis

Na het zien van al dat moois kreeg ik zelf ook de kriebels en ben eens aan de slag gegaan met stap 1: mijn kleding. Nu heb ik tijdens onze verhuizing, nu iets meer dan een jaar geleden, al flink de bezem door mijn kledingkast gehaald, dus heel veel om weg te gooien had ik niet meer. Toch zijn er nog een paar kledingstukken bedankt en weggegaan. En heb ik nu een kledingkast waar werkelijk AL mijn kleding in past. Ook mijn zomerkleding. En waarin het niet overvol is. En waarin ik meer dan genoeg heb om aan te trekken.

Conclusie: tot zover werkt het! De boeken kan ik nu nog niet doen: we zijn nog bezig met het schilderen in de kamer waar we een soort kleine bibliotheek willen maken. Zowel mijn lief als ik zijn gek op boeken (en bij voorkeur van de papieren soort) dus daar hebben we er een heleboel van. Benieuwd wat dat op gaat leveren! 

Hoe staat het met jullie opruimwoede?


0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: